من يه کرم سيب بودم و تو يه کرم ابريشم ...

من به تو قول دادم ديگه هيچوقت سيب نخورم و تو هم قول دادي دور خودت پيله نزني

 ولي نمي دونم چي شد که من طاقت نياوردم و فقط يه خورده سيب خوردم و تو هم از غصه دور خودت پيله بستي...

حالا دومين باره که عاشقت شدم

 اما من هنوز يه کرم سيب هستم و تو يه پروانه خوشگل

تو پر زدي و رفتي و من موندم و سيب هايي که جايي براي خورده شدنشون نمونده ...

از هر چي سيبه منتنفرم

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب   که خود درمیان غزل ها بمیرد

گروهی بر آنند کاین مرغ َشیدا      کجا عاشقی کرد ‘آن جا بمیرد

شب مرگ ‘از بیم‘ آن جا شتابد        که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم    ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد      شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریا من بودی آغوش واکن        که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

خیال انگیز و جان پرور ‘چو بوی گل سراپایی

                                        نداری غیر از آن عیبی ‘ که می دانی که زیبایی

نشود فاش کسی آنچه میان من وتوست       تا اشارات نظر نامه رسان من وتوست

 گوش کن با لب خاموش سخن میگویم              پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد وکس مرد ره عشق ندید         حالیا خشم جهانی نگران من و توست

گر چه درخلوت راز دل ما کس نرسید          همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

گو بهار دل وجان باش و خزان باش ‘ار نه    ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

 و من چگونه از خورشید بنویسم ؟؟؟

وقتی تمام وقت ،

باران پنجره چشمانم را شسته است.

 همه دلشان نقش های مثبت می خواد

و آدم های خوشحال ،

 اما من گمان می کنم ---> این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم<---

....

بی ستاره ام و زرد

 با طعم معطر پاییز ،

که حضورش تنها معجزه لحظه های تنهایی من است.

و غزلی از وی

من طربم طرب منم زهره زند نوای من                                      عشق میان عاشقان شیوه کند برای من

عشق چو مست و خوش شود بیخود و کش مکش شود         فاش کند چو بی دلان بر همگان هوای من

ناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشد                             چرخ فلک حسد برد ز آنچ کند به جای من 
من سر خود گرفته ام من ز وجود رفته ام                               ذره به ذره می زند دبدبه فنای من
آه که روز دیر شد آهوی لطف شیر شد                                 دلبر و یار سیر شد از سخن و دعای من

یار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گل                       تلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من

تا که صبوح دم زند شمس فلک علم زند                               باز چو سرو تر شود پشت خم دوتای من

باز شود دکان گل ناز کنند جزو و کل                                      نای عراق با دهل شرح دهد ثنای من

ساقی جان خوبرو باده دهد سبو سبو                                   تا سر و پای گم کند زاهد مرتضای من

بهر خدای ساقیا آن قدح شگرف را                                        بر کف پیر من بنه از جهت رضای من           
گفت که باده دادمش در دل و جهان نهادمش                        بال و پری گشادمش از صفت صفای من    
پیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شد                    نیست در آن صفت که او گوید نکته های من
ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشم                               راح بود عطای او روح بود سخای من
باده تویی سبو منم آب تویی و جو منم                                مست میان کو منم ساقی من سقای من
از کف خویش جسته ام در تک خم نشسته ام                      تا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من
شمس حقی که نور او از تبریز تیغ زد                                   غرقه نور او شد این شعشعه ضیای من

         پس از توفان  

                    پس از تندر

                            پس از باران

سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش     می افتد

    نه بید از باد

    نه باد از برگ می جنبد

    شکاف ابرها راهی به نور ماه می دادند

    دوباره راه را بر ماه می بستند

    و من همچون نسیمی از فراز شاخه ها پرواز می کردم

    تو را می خواستم ای خوب ، ای خوبی

    به دیدار تو من می آمدم با شوق         با شادی

    تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد

    تو با من مهربانتر از منی

                                    با من

    تو با من مهربانی می کنی چون مهر

                                            مهری مهربان با من

    پس از توفان

                پیس از تندر

                            پس از باران

    گل آرامش آوازی

     به رنگ چشمهای روشنت دارد

    نسیمی کز فراز باغ می آید

    چه خوش بوی تنت دارد

    من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم

                تو می آیی و از باغ تنت صد بوسه می چینم

        ***        ***

               هرگز

    من تمنا کردم که تو با من باشی

    تو به من گفتی هرگز

                            هرگز

    پاسخی سخت و درشت

    و مرا غصه ی این هرگز کشت

        ***        ***

    من به بی سامانی ،

    باد را می مانم  .

    من به سرگردانی  ،

    ابر را می مانم  .

            من به آراستگی خندیدم .

            من ِ ژولیده به آراستگی خندیدم .

            سنگِ طفلی  ، اما

            خواب نوشین کبوتر ها را در لانه می آشفت .

            قصه ی بی سر و سامانی ِ من ،

    باد با برگ درختان می گفت .

    باد با من می گفت :

            " چه تهیدستی  ، مرد !

    ابر باور می کرد .

                □

    من در آیینه رخ خود دیدم

    و به تو حق دادم

    آه می بینم ، می بینم

    تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

    من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم  .

        ***        ***

    خواب رؤیای فراموشی هاست !

    خواب را در یابم ،

    که در آن دولت خاموشی هاست .

        ***        ***

و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است

تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم

و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني.......

در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم

و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد

همیشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم

که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه غروب نکند

یه چند وقته که میبینید مطلب نمینویسم

راستش از زندگی بدم اومده

هر چی میگردم که یه هدف پیدا کنم واسه نفس کشیدن پیدا نمیکنم

واقعا زندگی چیه؟

آدم ها می­آیند
زندگی می­کنند
می­میرند
و می­روند
اما
فاجعه­ی زندگی تو
آن هنگام آغاز می­شود
که آدمی می­میرد
اما
نمی رود
می­ماند
و نبودنش در بودن تو
چنان ته­نشین می شود
که تو می­میری در حالی که زنده­ای
و او زنده می­شود در حالی که مرده است

کنار پنجره می آیم

نسیم تبسم تو جاریست

قاصدکها آمده اند

در رقص باد و یاد

سبز

سپید

سرخ...

و این آخرین قاصدک

چقدر شبیه لبخند خداحافظی توست!

****

می خوانمت

با هفت زبان

در اوج عشق و عاطفه ایستاده ای

سرشار از تکلم درخت و آفتاب

سرشار از تنفس آینه و عود

سرشار از بلوغ آسمان

و من هر چه می آیم

به انتهای خطوط دستان تو نمی رسم

می خواهم در بیرنگی گم شوم

****

ببخشید که زود اپ نمیکنم